Ermeni meselem...

Bekir COSKUN
Hürriyet - 27.09.2005

BENIM bir milyon Ermeni'nin ne oldugu konusuyla ilgili bilgim yok.

Benim bir tek Ermenim var.

(.....)

Annemiz öldükten sonra devlet memuru olan babam, atinin arkasina beni ve
kiz kardesimi alip anneannemize götürdü. Urfa'ya yakin Tülmen'in baglari
içindeki o büyük evde anneannemiz bizi çok sevdi.

Çocukluk anilari silinmis olsa bile, onun bize çok özen gösterdigini
bilirim.

Anneannemiz o büyük evdeki teyzelerime, öbür kadinlara benzemezdi.

Uzun boyu, incecik bedeni, sari saçlari, çakir gözleri vardi.

Adi Ümmühan'di.

Bütün aile ona saygi duyar, bütün aile onu severdi. Ona danisilir,
görüsü alinirdi. Özellikle sert yapili, otoriter ve çok okumus babamin
ona duydugu güven ve saygi dikkatimi çekerdi.

Biz büyüdük.

Büyüdükçe onun asil anneannemiz olmadigini, anneannemizin öldügünü, onun
sonradan oraya geldigini ögrendik.

O bir Ermeni kiziydi.

Gerçek anneannemiz öldükten sonra dedem onu Firat Havzasi içinden
Suriye'ye sevk edilen (tehcir), yer yer yok olan Ermeni kafileleri
içinden alip evlenmisti.

Dedem, teyzelerim, yengelerim, kisaca herkes onu sevmis, ailenin en
büyügü saymislardi.

(.....)

Biraz büyüdükten ve gerçegi ögrendikten sonra anneannemizin gözlerindeki
o hüznü daha iyi anlamistim.

Dimdik duran o güzel kadinin, zaman zaman niye boynunu büktügünü, beni
ve küçük kiz kardesimi severken kimi zaman niçin gözlerinin
bugulandigini, yüzünde asla gizleyemedigi o kirginligi artik görmüstüm.

*

Iste benim Ermeni meselem.

Ermenilere neler yapildigini, bu tartismalarin artik ne anlama
geldigini, gerçegin ne oldugunu bilemem.

Ama anneannemizi, genç bir kizken kimin yurdundan-yuvasindan ayirdigini
bilmek isterim.

Gizlemek zorunda kaldigi acilari, belli etmek istemedigi hasreti ve
belki de her gece hepimizden sakladigi gözyaslari ile onu kimin-kimlerin
bir sonsuz sürgüne mahkûm ettiginin hesabini sormak isterim.

Bir milyonu bilemem, benim bir Ermenim var.

Çok sevdigim o hüzünlü kadin.

Benim Ermenim.


bcoskun@hurriyet.com.tr